Hospital Anxiety and Depression Scale

Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) was originally developed by Zigmond and Snaith (1983) and is commonly used by doctors to determine the levels of anxiety and depression that a person is experiencing. The HADS is a fourteen item scale that generates ordinal data. Seven of the items relate to anxiety and seven relate to depression. Zigmond and Snaith created this outcome measure specifically to avoid reliance on aspects of these conditions that are also common somatic symtoms of illness, for example fatigue and insomnia or hypersomnia. This, it was hoped, whould create a tool for the detection of anxiety and depression in people with physical health problems.

Items on the questionnaire

The items on the questionnaire that relate to anxiety are:

  • I feel tense or wound up
  • I get a sort of frightened feelings as if something bad is about to happen
  • Worrying thoughts go through my mind
  • I can sit at ease and feel relaxed
  • I get a sort of frightened feeling like butterflies in the stomach
  • I feel restless and have to be on the move
  • I get sudden feelings of panic

The items that relate to depression are:

  • I still enjoy the things I used to enjoy
  • I can laugh and see the funny side of things
  • I feel cheerful
  • I feel as if I am slowed down
  • I have lost interest in my appearance
  • I look forward with enjoyment to things
  • I can enjoy a good book or radio or TV program

Scoring the questionnaire

Each item on the questionnaire is scored from 0-3 and this means that person can score between 0 and 21 for either anxiety or depression. The HADS uses     a scale and therfore the data returned from the HADS is ordinal.

Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS)

Tick the box beside the reply that is closest to how you have been feeling in the past week. Don´t take too long over you replies: your immediate is best.

A   I feel tense or ”wound up”:

3   Most of the time

2   A lot of the time

1   From time to time, occasionally

0   Not at all

D    I still enjoy the things I used to enjoy:

0   Definitely as much

1   Not quite so much

2   Only a little

3   Hardly at all

A    I get a sort of frightened feeling as if something awful is about to happen:

3   Very definitely and quite badly

2   Yes, but not too badly

1   A little, but it doesn´t worry me

0   Not at all

D    I can laugh and see the funny side of things:

0   As much as I always could

1   Not quite so much now

2   Definitely not so much now

3   Not at all

A    Worrying thoughts go through my mind:

3   A great deal of the time

2   A lot of the time

1   From time to time, but not too often

0   Only occasionally

D    I feel cheerful:

3   Not at all

2   Not often

1   Sometimes

0   Most of the time

A    I can sit at ease and feel relaxed:

0   Definitely

1   Usually

2   Not often

3   Not at all

D    I feel as if I am slowed down:

3   Nearly all the time

2   Very often

1   Sometimes

0   Not at all

A    I get a sort of frightened feeling like ”butterflies” in the stomach:

0   Not at all

1   Occasionally

2   Quite often

3   Very often

D    I have lost interest in my appearance:

3   Definitely

2   I don´t take as much care as I should

1   I may not take quite as much care

0   I take just as much care as ever

A    I feel restless as I have to be on the move:

3   Very much indeed

2   Quite a lot

1   Not very much

0   Not at all

D    I look forward with enjoyment to things:

0   As much as I ever did

1   Rather less than I used to

2   Definitely less than I used to

3   Hardly at all

A    I get sudden feelings of panic:

3   Very often indeed

2   Quite often

1   Not very often

0   Not at all

D    I can enjoy a good book or radio or TV program:

0   Often

1   Sometimes

2   Not often

3   Very seldom

Scoring:

0-7         =   Normal

8-10       =   Borderline abnormal (borderline case)

11-21     =   Abnormal (depression or anxiety)

Total score:

Depression (D)   _____________

Anxiety (A)        _____________

Zaburzenia lękowe 

Zaburzenia lękowe są grupą zaburzeń psychicznych, dla których charakterystyczne jest występowanie znacznego poczucia lęku bądź strachu. Lęk jest zmartwieniem o przyszłe wydarzenia, strach zaś reakcją na wydarzenia bieżące.

Ważne jest odróżnienie lęku jako odpowiedzi na konkretne zagrożenie od patologicznego lęku, w którym lęk jest przesadny i irracjonalny.

Występowanie

Zaburzenia lękowe są najbardziej powszechnymi problemami zdrowia psychicznego. Dotykają przeciętnie jedną na dziesięć osób. Są bardziej rozpowszechnione wśród kobiet niż wśród mężczyzn, dotykają zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Lęk występuje w istotnym natężeniu u 5–10% populacji.

  • u 30% pacjentów zgłaszających się do podstawowej opieki zdrowotnej występują zaburzenia emocjonalne (lęk depresja),
  • ponad 10% osób skarży się na zaburzenia lekowe z manifestacją somatyczną,
  • pacjenci z zaburzeniami lekowymi 7-krotnie częściej korzystają z pomocy służby zdrowia.

Objawy zaburzeń lękowych

Lęk może wywołać również objawy somatyczne związane z pobudzeniem autonomicznego układu nerwowego takie jak: przyspieszone bicie serca, zaburzenia oddychania, pocenie się, zawroty głowy, bóle brzucha, ale także drżenie rąk oraz napięcie mięśni.

Lęk wywołuje również inne objawy psychiczne takie jak: zaburzenia koncentracji, zaburzenia snu, poczucie rozdrażnienia.

Ludzie dotknięci tymi zaburzeniami często cierpią na więcej niż jeden rodzaj zaburzeń lękowych, którym bardzo często towarzyszy depresjazaburzenia osobowości lub uzależnienie.

Podobne objawy mogą występować nie tylko w zaburzeniach lękowych, ale także w przebiegu nadczynności tarczycy, niedoczynności tarczycy, astmy, choroby wieńcowej, anemii lub jako efekty używania alkoholu, marihuany czy kofeiny a także po odstawieniu niektórych leków.

Rodzaje zaburzeń lękowych

  • ataki paniki – pojawiają się nagle, towarzyszy im nagłe uczucie przerażenia i objawy somatyczne: bóle w klatce piersiowej, palpitacje serca, spłycenie oddechu lub hyperwentylacja, zawroty głowy, lęk przed śmiercią;
  • fobia socjalna oznacza lęk przed spotkaniami z innymi ludźmi, kiedy czujemy się w oceniani;
  • specyficzne fobie, których przyczyną mogą być zwierzęta, wysokość, ciasne pomieszczenia (klaustrofobia), krew, strzykawki;
  • zespół lęku uogólnionego w którym uczucie lęku towarzyszy nam nieprzerwanie przed mającymi zdarzyć się katastrofami – chory czuje się stale zdenerwowany i spięty;
  • pourazowe zaburzenia stresowe – mogą być skutkiem przeżycia gwałtu, wypadku, przemocy doznanej w dzieciństwie, wojny lub klęski żywiołowej. Objawami tych zaburzeń są nawracające wspomnienia, w czasie których osoba dotknięta nimi przezywa na nowo swoje przerażające doświadczenia (na jawie lub we śnie). Chory stara się unikać sytuacji przypominającej traumatyczne wydarzenie;
  • obsesje, ruminacje i kompulsje jak na przykład przymus ciągłego mycia rąk.

Diagnoza

Typowe objawy w anamnezie. Badanie fizykalne w normie. Wynik testu Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS).

Leczenie

Zaburzenia lękowe trwające dłużej niż 6 miesięcy diagnozuje się jako chorobę i jak każdą inną chorobę można ją leczyć.

Bez odpowiedniego leczenia, zaburzenia lękowe mają tendencję do utrwalania się. Postępowanie lecznicze obejmować może zmianę stylu życiapsychoterapię i stosowanie leków.

Psychoterapia ma najczęściej formę terapii poznawczo-behawioralnej.

Leki, takie jak antydepresanty, benzodiapiny bądź beta-blokery mogą złagodzić objawy.

Należy pamiętać, że antydepresanty (SSRI lub SNRI) działają dopiero po 2-4 tygodniach zażywania.

Szwecja a Sri Lanka

W szwedzkiej poradni dla dzieci zdrowych (Barnavårdscentralen) miałem w minionym tygodniu przyjemność spotkać rodzinę, która przybyła 4 miesiące temu do Szwecji z dalekiej Sri Lanki. Rodzice z dwójką dzieci: 6 letnią dziewczynką i 4 letnim chłopcem.

Celem wizyty była ocena zdrowia dzieci oraz odpowiedź na pytanie czy nie potrzebują uzupełniających szczepień tak aby dzieci były zaszczepione zgodnie z obowiązującym w Szwecji kalendarzem szczepień.

Szwedzi bardzo poważnie traktują obowiązek szczepień ochronnych dzieci.

Zarówno ja (lekarz z Polski) jak i szwedzka pielęgniarka – byliśmy zaskoczeni faktem, że młodzi rodzice przybyli niedawno do Szwecji z odległej geograficznie i kulturowo Sri Lanki – mieli ze sobą specjalne zeszyty, w których były udokumentowane kontakty z tamtejszą podstawową opieką zdrowotną (w tym dane o rozwoju dziecka oraz rodzaje i daty szczepień).

Dokładnie takie same zeszyty mają szwedzkie dzieci, których rozwój jest nadzorowany przez poradnię dziecka zdrowego – BVC (Barnavårdscentralen).

Dla mnie – jako polskiego lekarza rodzinnego pracującego w Szwecji od prawie 20 lat – to ważne doświadczenie, że nawet w egzotycznych i relatywnie biednych krajach podstawowa opieka zdrowotna spełnia fundamentalną rolę.   Ta fundamentalna rola to nadzorowanie rozwoju psychofizycznego oraz profilaktyka szczególnej grupy pacjentów jaką są małe dzieci (w wieku od 0    do 6 lat).

Okazało się, że nasi mali pacjenci ze Sri Lanki nie potrzebowali żadnych szczepień uzupełniających. Wszystkie potrzebne w ich wieku szczepienia zostały wykonane w ich pierwszej ojczyźnie Sri Lance.

Produkt krajowy brutto na głowę obywatela Szwecji zamieszkałej przez 10,5 mln mieszkańców wynosi 61.690 USD.

Dla porównania PKB per capita dla Sri Lanki, w której mieszka 21,6 mln obywateli wynosi 3.930 USD.

Szwecja to kraj znany z międzynarodowych koncernów (Volvo, Saab, Scania, Ericsson, Electrolux, Husqvarna, Skanska, Tetra Pak, IKEA, H&M). Pod względem HPI, wskaźnika ubóstwa ludzkiego, Szwecja zajmuje 1. miejsce na świecie jako kraj najmniej dotknięty długotrwałym bezrobociem, funkcjonalnym analfabetyzmem i liczbą osób żyjących poniżej minimum socjalnego.

Sri Lanka – państwo w Azji Południowej, na wyspie Cejlon, którego główne dochody pochodzą z produkcji herbaty i turystyki.

Poradnia dziecka zdrowego w Szwecji

Poradnia dziecka zdrowego w Szwecji (Barnavårdscentralen – BVC) jest częścią przychodni (Vårdcentralen).

W poradni dziecka zdrowego w Szwecji przyjmuje małych pacjentów w wieku od 0-6 lat – lekarz rodzinny (allmänläkare) oraz specjalnie wyszkolona pielęgniarka (sjuksköterska).

Rodzice z dziećmi wzywane są na badania kontrolne i szczepienia zgodnie ze szwedzkim kalendarzem szczepień. Specjalnie wyszkolone do tego pielęgniarki udzielają porad rodzicom małych dzieci. Wszyscy rodzice małych dzieci wiedzą jak ważne jest wsparcie personelu medycznego – szczególnie w przypadku małych dzieci. Trzeba naprawdę dużego doświadczenia i specjalistycznej wiedzy, żeby na pytania dociekliwych rodziców na temat fizjologii i patologii wieku rozwojowego odpowiadać językiem zrozumiałym dla rodziców.

Kissing disease czyli mononukleoza zakaźna

W języku medycznym – mononukleoza zakaźna albo inaczej angina monocytowa. Potocznie nazywana jest kissing disease czyli choroba pocałunków bo najłatwiej zarazić się nią przez pocałunek. Wywołuje ją wirus Epstein-Barr przenoszony przez ślinę. Atakuje najczęściej dzieci i młodzież w wieku dojrzewania (między 10 a 19 rokiem życia) – w okresie pierwszych miłości i pierwszych pocałunków.

Był u mnie dzisiaj 19 letni pacjent, który od tygodnia miał bóle gardła i gorączkę. Kilka dni temu odwiedził naszą przychodnię, gdzie stwierdzono wirusowe zapalenie gardła, bo szybki test Strep A, który wykonujemy w przychodni, żeby potwierdzić anginę był negatywny, czyli wykluczający anginę. W takich przypadkach w Szwecji nie przepisujemy antybiotyku, mimo że pacjent ma wysoką gorączkę, ból gardła, powiększone i zaczerwienione migdałki a także powiększone i bolesne węzły chłonne na szyi.

Dzisiejsza wizyta 19 latka – z powyższymi objawami – nasuwała podejrzenie mononukleozy zakaźnej. Szybki test zwany w Szwecji Monospot potwierdził diagnozę mononukleozy. Pacjent dostał informację na temat postępowania i zalecenia lekarskie dotyczące wypoczynku oraz ograniczenia aktywności fizycznej (zakaz uprawianie sportów stwarzających ryzyko urazu brzucha – u chorych na mononukleozę może dojść do pęknięcia powiększonej śledziony). Zostały też wykonane badania krwi (morfologia i próby wątrobowe). W ciągu 2-4 tygodni powinien poczuć się lepiej, ale potrzeba dodatkowego miesiąca na powrót do pełnego zdrowia i normalnej aktywności fizycznej.

Mononukleozę wywołuje wirus EB (EBV) należący do rodziny wirusów herpes. Jest bardzo rozpowszechniony, bo aż 95-99% populacji osób dorosłych ma przeciwciała świadczące o kontakcie z wirusem. EBV nosimy do końca życia i reaktywacja wirusa w postaci nowej infekcji zwykle nie występuje w przeciwieństwie do innych wirusów herpes (np. opryszczki na wardze). Początkowo objawy przypominają przeziębienie – ból gardła, głowy, katar, gorączka. Czasami objawy grypopodobne (wysoka gorączka, bóle mięśni i stawów, zmęczenie ogólne).

Przebieg mononukleozy zakaźnej – na początku choroby – jest mylony z zapaleniem migdałków – wirusowym lub bakteryjnym, czyli anginą (silny ból gardła, mocno powiększone migdałki z nalotem a także wysoka temperatura).  U połowy chorych na mononukleozę występują bóle brzucha wywołane powiększeniem śledziony oraz wątroby (czasami zapalenie wątroby powoduje objawy żółtaczki).

Nie ma specjalnych leków przeciwko mononukleozie. Jak w wielu innych chorobach wirusowych tak i w przypadku infekcji wirusem Epstaina Barra – organizm musi sam uporać się z chorobą. Dopóki nie opadnie gorączka najlepiej jest po prostu leżeć w łóżku i wypoczywać.

Podstawą kuracji jest bardzo oszczędny tryb życia. Na bóle gardła i gorączkę pomagają niezawodne w takich sytuacjach leki z paracetamolem albo ibuprofenem.

Płukanie gardła może zmniejszyć jego ból. Można to robić naparem rumianku lub płukankami dostępnymi w aptece. Jeśli ból gardła jest silny można ssać kostki lodu lub tabletki na gardło dostępne w aptece bez recepty.

Trzeba także dużo pić, żeby nie dopuścić do odwodnienia. Dieta powinna być lekkostrawna oszczędzająca wątrobę i łagodna dla obolałego gardła (np. przecierane zupy).

Tech-feudalizm

Ludzie władzy – światowi liderzy biznesu – tacy jak Jeff Bezos, Mark Zuckerberg i Elon Musk, kierują wartymi miliardy dolarów imperiami z infrastrukturą, która ingeruje w codzienne życie ludzi. Czy żyjemy w epoce tech-feudalizmu?

W średniowiecznym społeczeństwie feudalnym władza centralna była słaba. Król, czyli władca, nadawał ziemię samorządnym wasalom, którzy w zamian zobowiązywali się do militarnej obrony swoich terytoriów w przypadku ataku. Władza i bogactwo były więc skoncentrowane w kilku osobach, które rządziły większością populacji chłopów, z których wielu pracowało na ziemi właścicieli ziemskich i podlegało ich prawnym i ekonomicznym rządom.

Pojęcie technofeudalizmu zostało ukute około 2020 roku przez debatujących na ten temat, między innymi Yanisa Varoufakisa (byłego greckiego ministra finansów) oraz Cédrica Duranda (francuskiego ekonomistę). Termin tech-feudalizm nawiązuje do dzisiejszych globalnych firm technologicznych – wartych miliardy dolarów – takich jak Apple, Meta (która jest właścicielem między innymi Facebooka i Instagrama), Amazon i Alphabet (spółka macierzysta Google).

Firmy technologiczne mają wielką siłę ekonomiczną i ustalają własne zasady dla użytkowników, którzy „zamieszkują” usługi świadczące przez te giganty technologiczne. Użytkownicy tych usług – zamiast dzierżawy gruntu i dniówki -płacą danymi osobowymi.

Techfeodalism

Män med makt Globala företagsledare som Jeff Bezos, Mark Zuckerberg och Elon Musk leder miljardimperium med infrastruktur som griper in i människor vardagsliv. Lever vi i techfeodalismens tidevarv?

I det medeltida feodalsamhället var den centrala makten svag. Kungen, eller den styrande, förlänade jord till självstyrande vasaller, vilka i gengäld förpliktade sig att värna sina områden militärt i händelse av angrepp. Makt och tillgångar koncentrerades därmed till ett fåtal personer, vilka härskade över folkmajoriteten av bönder, av vilka många brukade godsägarnas jord och lydde under deras juridiska och ekonomiska välde.

Begreppet technofeudalism myntades omkring 2020 av debattörer, bland annat Greklands före detta finansminister Yanis Varoufakis och den franska ekonomen Cédric Durand. De drar paralleller till dagens globala miljardbolag inom tech, till exempel Apple, Meta (som äger bland andra Facebook och Instagram), Amazon och Alphabet (Googles moderbolag).

Techföretagen har en stor ekonomisk makt och stiftar sina egna regler för de användare som ”bebor” tjänsterna och i stället för jordränta och dagsverken – betalar med personliga data.

Skala depresji Hamiltona

Skala depresji Hamiltona

  1. Nastrój depresyjny

0 = Nie stwierdza się

1 = Potwierdzany tylko wtedy, gdy się o to zapyta (sporadyczny, łagodnie depresyjny).

2 = Deklarowany spontanicznie werbalnie (uporczywy, łagodny do umiarkowanej depresji).

3 = Komunikowany niewerbalnie, tj. ekspresja mimiczna twarzy, postawa, glos, skłonności do płaczu (uporczywy, umiarkowany do ostrej depresji).

4 = Praktycznie tylko te stany uczuciowe są wyrażane w spontanicznej werbalnej i niewerbalnej komunikacji (uporczywy, bardzo ostra depresja, ze skrajnym poczuciem beznadziejności lub płaczliwością).

  • Poczucie winy

0 = Nie stwierdza się

1 = Obwinia się, czuje ze zawodzi innych ludzi (lub poczucie winy jedynie z powodu zmniejszenia wydajności).

2 = Poczucie winy lub roztrząsanie dawnych błędów lub grzesznych uczynków (poczucie winy, wyrzuty sumienia lub wstyd).

3 = Obecna choroba jest karą. Urojenia winy (ostre, przenikliwe poczucie winy).

4 = Słyszy głosy oskarżenia lub potępienia, i/lub doświadcza przerażających halucynacji wzrokowych.

  • Zniechęcenie do życia, myśli, tendencje samobójcze

0 = Nie stwierdza się.

1 = Uważa, ze nie warto żyć.

2 = Pragnienie (życzenie) śmierci, np. droga naturalną.

3 = Chciałby umrzeć lub myśli o możliwej śmierci dla siebie.

4 = Próby samobójcze (brać pod uwagę jedynie poważne).

  • Zaburzenia zasypiania

0 = Brak kłopotów z zasypianiem.

1 = Skarży się na sporadyczne kłopoty z zasypianiem (tj. 0,5 godziny lub więcej, 2-3 nocy).

2 = Skarży się na conocne kłopoty z zasypianiem (tj. 0,5 godziny lub więcej, 4 lub więcej nocy).

  • Bezsenność w środku nocy sen płytki, przerywany

0 = Nie stwierdza się.

1 = Skarży się na brak odpoczynku i zakłócenia w ciągu nocy (lub sporadycznie, tj. 2-3 nocy trudności, 0,5 godziny lub dłużej).

2 = Budzenie się w ciągu nocy – wychodzenie z łóżka (oprócz wypróżniania); (często, tj. 4 lub więcej nocy trudności, 0,5 godziny lub dłużej)

  • Wczesne budzenie się

0 = Nie stwierdza się.

1 = Budzi się nad ranem, ale ponownie zasypia (sporadycznie, tj. 2-3 nocy, 0,5 godziny lub dłużej).

2 = Nie może zasnąć ponownie po wstaniu z łóżka (często, tj. 4 lub więcej nocy trudności, 0,5 godziny lub dłużej).

  • Praca i aktywność złożona

0 = Nie stwierdza się zaburzeń aktywności

1 = Myśli i poczucie niezdolności, zmęczenia lub osłabienia w stosunku do zajęć, pracy i zainteresowań (łagodne obniżenie zainteresowania lub zadowolenia; bez wyraźnego osłabienia funkcjonowania).

2 = Utrata zainteresowania zajęciami, hobby lub praca – bezpośrednio wyrażana przez pacjenta lub przejawiająca się pośrednio w postaci apatii, niezdecydowania i chwiejności (czuje, ze musi się zmuszać do pracy lub innych zajęć; wyraźne osłabienie zainteresowania, zadowolenia lub funkcjonowania).

3 = Spadek rzeczywistego czasu spędzanego na różnych zajęciach lub spadek wydajności (gruntowne obniżenie zainteresowania, zadowolenia lub funkcjonowania).

4 = Zaprzestał pracy z powodu obecnej choroby (nie jest w stanie pracować lub z powodu choroby wypełniać podstawowych ról i całkowity brak zainteresowania).

  • Spowolnienie, zahamowanie (spowolnienie myślenia i mowy; osłabiona zdolność koncentracji; obniżona aktywność motoryczna)

0 = Normalnie mówi i myśli.

1 = Lekkie spowolnienie podczas wywiadu (lub łagodne spowolnienie psychomotoryczne).

2 = Widoczne spowolnienie podczas wywiadu (lub łagodne spowolnienie psychomotoryczne).

3 = Widoczne spowolnienie podczas wywiadu (tj. umiarkowane, pewne trudności podczas wywiadu; odczuwalne przerwy i powolność myślenia).

4 = Całkowite zamroczenie (skrajne spowolnienie; osłupienie; wywiad ledwie możliwy).

  • Pobudzenie, niepokój, pobudzenie ruchowe

0 = Brak (ruchy w granicach normy).

1 = Zaznaczony niepokój manipulacyjny, wiercenie się.

2 = Wyraźny niepokój manipulacyjny, przebieranie palcami, bawienie się włosami.

3 = Niepokój ruchowy, niemożność przebywania w jednym miejscu.

4 = Podniecenie ruchowe, wykręcanie rąk, obgryzanie paznokci, wyrywanie włosów, przygryzanie ust (wywiad niemożliwy).

  1.  Lęk – objawy depresyjne

0 = Nie stwierdza się.

1 = Subiektywne poczucie napięcia i rozdrażnienia (łagodne, sporadyczne).

2 = Zamartwianie się drugorzędnymi sprawami, martwienie się drobiazgami (umiarkowane, powoduje pewne wyczerpanie; lub przesadne martwienie się o realne problemy).

3 = Postawa pełna obaw przejawiająca się w wyrazie twarzy lub w mowie (ostre; osłabienie funkcjonowania związane z niepokojem).

4 = Lęk i obawy ujawniane spontanicznie przez pacjenta bez pytania (objawy obezwładniające).

  1.  Lęk – objawy somatyczne (oceniać: suchość w jamie ustnej, biegunki, wzdęcia, palpitacje, objawy hiperwentylacji, pocenie się, częste oddawanie moczu, zawroty głowy, nieostre widzenie)

0 = Nie stwierdza się.

1 = Łagodne (objawy obecne rzadko, brak osłabienia, minimalne zaburzenia).

2 = Umiarkowane (objawy bardziej uporczywe, lub pewne zakłócenia w normalnej aktywności, umiarkowane zaburzenia).

3 = Poważne (znaczące osłabienie funkcjonowania).

4 = Upośledzające normalne funkcjonowanie.

  1.  Żołądkowo-jelitowe objawy somatyczne (brak apetytu, zaparcia)

0 = Nie stwierdza się.

1 = Utrata apetytu, ale jedzenie bez zachęcania (apetyt trochę mniejszy niż zwykle).

2 = Trudności z jedzeniem bez namawiania (lub apetyt znacznie mniejszy, z lub bez zmuszania się do jedzenia).

  1. Ogólne objawy somatyczne

0 = Nie stwierdza się.

1 = Ciężkość kończyn, pleców lub głowy; bóle pleców, bóle głowy, bóle mięśni; utrata energii i łatwe meczenie się (trochę mniej energii niż zwykle, łagodna, przerywana utrata energii lub bole/ociężałość mięśni).

  1. Zaburzenia funkcji płciowych (takie jak spadek libido, zaburzenia miesiączkowania):

0 = Nie stwierdza się.

1 = Łagodne (zainteresowanie trochę mniejsze niż zwykle).

2 = Poważne (zainteresowanie dużo mniejsze niż zwykle).

  1.  Hipochondria

0 = Nie stwierdza się.

1 = Zainteresowanie swoim ciałem (cielesne, nieco niewłaściwy niepokój o swoje zdrowie lub trochę zaniepokojony wbrew zapewnieniom).

2 = Zaabsorbowanie własnym zdrowiem (często ma przesadne obawy o swoje zdrowie lub stanowczo zaniepokojony, ma swoistą chorobę wbrew zapewnieniom medycznym).

3 = Częste skargi, prośby o pomoc, itd. (pewne jest, że jest to problem natury fizycznej, którego nie mogą potwierdzić lekarze; wyolbrzymione lub nierealne obawy o ciało i zdrowie fizyczne).

4 = Urojenia hipochondryczne (np. ma uczucie, ze części ciała gniją lub rozkładają się; rzadko pojawia się u pacjentów ambulatoryjnych).

  1.  Ubytek masy ciała

A = Ocena danych z wywiadu (przeszłość)

0 = Nie stwierdza się.

1 = Prawdopodobnie wystąpiła utrata masy w związku z obecna choroba.

2 = Potwierdzona utrata masy ciała.

B = Ocena stanu aktualnego (oceniać okres 1 tygodnia)

0 = Poniżej 0,5 kg

1 = Od 0,5 do 1 kg (na tydzień)

2 = Powyżej 1 kg (na tydzień)

  1.  Krytycyzm (wgląd), świadomość chorób

0 = Potwierdza, że jest przygnębiony i chory lub że nie jest aktualnie przygnębiony.

1 = Jest aktualnie przygnębiony. Potwierdza chorobę, ale uważa, że to z powodu złego jedzenia, przepracowania, wirusa, potrzeby odpoczynku, itd. (wypiera chorobę, ale akceptuje możliwości bycia chorym, np.: „Nie sądzę, że coś jest nie w porządku, ale inni sądzą, że jest”).

2 = Brak krytycyzmu, zupełnie zaprzecza, że jest chory (całkowite zaprzeczenie bycia chorym, np.: „Nie jestem przygnębiony, mam się dobrze.”).

  1.  Wahanie dobowe samopoczucia

A = Obecność wahań dobowych

0 = Nie stwierdza się

1 = Gorzej rano

2. Gorzej wieczorem

B = Nasilenie wahań dobowych

0 = Nie stwierdza się

1 = Łagodne

2 = Wyraźne

  1. Depersonalizacja, derealizacja

0 = Nie stwierdza się

1 = Łagodnie wyrażone

2 = Umiarkowane nasilenie

3 = Nasilone znacznie

4 = Skrajnie, ciężkie

  •  Urojenia

0 = Nie stwierdza się

1 = Podejrzliwość, ksobność

2 = Podejrzliwość ksobność

3 = Urojenia ksobne, prześladowcze

4 = Omamy słuchowe o treści prześladowczej

  • Natręctwa, fobie

0 = Nie stwierdza się

1 = Umiarkowanie wyrażone

2 = Znacznie nasilone

Skala depresji Hamiltona jest głównie stosowana do diagnozy objawów depresyjnych przez lekarzy pierwszego kontaktu. Jest to test obserwacyjny co oznacza, że jest wykonany przez lekarza, a nie przez pacjenta. Błędem jest wykonywanie tego testu samodzielnie ze względu na subiektywną opinię co może doprowadzić do błędnych wniosków. Niektóre z punktów skali mogą powodować fałszywie dodatnie wyniki (overdiagnose) u pacjentów w wieku podeszłym (np. dotyczące problemów somatycznych), dlatego uważa się, że jest to skala mało specyficzna dla depresji wieku podeszłego.

Skala depresji Hamiltona

Depresja – cierpi ciało, umysł i relacje …

Depresja jest powszechnym zaburzeniem psychicznym – na świecie na depresję choruje ponad 350 mln ludzi, w Polsce nawet do 1,5 mln miliona osób.

To choroba cywilizacyjna, która może dotknąć każdego. Światowa Organizacja Zdrowia ostrzega, że za kilka lat będzie najczęściej występującą na świecie. Jedna trzecia populacji zachoruje w ciągu życia na depresję.

Depresja (czasami nazywana rakiem duszy) to choroba potencjalnie śmiertelna – jest najczęstszą przyczyną samobójstw. Każdego roku 1 milion osób na świecie ginie z powodu depresji. W Polsce problem ten jest mało dostrzegany, mimo że każdego dnia, aż 16 Polaków odbiera sobie życie – to więcej ofiar niż w przypadku wypadków drogowych.

Skala depresji Hamiltona

Skala depresji Hamiltona jest najczęściej stosowany test na depresję w psychiatrii ogólnej. Występuje w dwóch wariantach: 17 pytań i 21 pytań. Jednak z uwagi na to, że ostatnie cztery pytania nie oceniają nasilenia depresji, częściej stosuje się jego krótszą wersję. Odpowiedzi zawierają się w skali od 0 do 4. Wynik poniżej 7 punktów sugeruje brak zaburzeń. Do 12 – depresję łagodną, a do 17 umiarkowaną. Między 18 a 29 punktów jest to stadium ciężkie a od 30 do 52 bardzo ciężką.

Błędem jest wykonywanie tego testu depresji samodzielnie i w oparciu o autodiagnozę odpowiadanie na pytanie „czy mam depresję”. Własna ocena chorego może być zaburzona i może doprowadzić chorego do niewłaściwych wniosków.

Skala depresji Hamiltona ocenia zachowanie i stan pacjenta w takich obszarach jak:

  • nastrój depresyjny,
  • poczucie winy,
  • zniechęcenie do życia, myśli, tendencje samobójcze,
  • zaburzenia spania oraz zasypiania,
  • aktywność złożona, praca,
  • spowolnienie, zahamowanie,
  • niepokój, podniecenie ruchowe,
  • lęk – objawy depresyjne i somatyczne,
  • objawy somatyczne ogólne,
  • utrata libido,
  • hipochondria,
  • ubytek masy ciała,
  • krytycyzm (wgląd).

Skala depresji Becka

Depresja – cierpi ciało, umysł i relacje …

Depresja jest powszechnym zaburzeniem psychicznym – na świecie na depresję choruje ponad 350 mln ludzi, w Polsce nawet do 1,5 mln miliona osób.

To choroba cywilizacyjna, która może dotknąć każdego. Światowa Organizacja Zdrowia ostrzega, że za kilka lat będzie najczęściej występującą na świecie. Jedna trzecia populacji zachoruje w ciągu życia na depresję.

Depresja (czasami nazywana rakiem duszy) to choroba potencjalnie śmiertelna – jest najczęstszą przyczyną samobójstw. Każdego roku 1 milion osób na świecie ginie z powodu depresji. W Polsce problem ten jest mało dostrzegany, mimo że każdego dnia, aż 16 Polaków odbiera sobie życie – to więcej ofiar niż w przypadku wypadków drogowych.

Skala depresji Becka

Skala Depresji Becka służy do samodzielnej oceny samopoczucia. Jej wynik stanowi wskazówkę, jeszcze nie diagnozę. Jeśli wynik sugeruje występowanie objawów depresyjnych, koniecznie udaj się do psychologa, psychiatry lub lekarza rodzinnego. Depresja to poważna choroba, która wymaga terapii. Nieleczona może się pogłębiać i stanowić zagrożenie nawet dla Twojego życia!

Instrukcja

W każdym pytaniu wybierz tylko jedną odpowiedź, która najlepiej określa Twoje uczucia podczas ostatnich 7 dni (a nie tylko w dniu dzisiejszym). W przypadku wątpliwości, zadaj sobie pytanie: Która z odpowiedzi jest najbliższa temu co czuję i myślę?

Zapisz na kartce cyfry swoich odpowiedzi. W końcu zsumuj wyniki. To będzie wynik testu. A teraz przejdź do testu odpowiadając na pytania:

Pytanie 1

  • Nie jestem smutny ani przygnębiony.
  • Odczuwam często smutek, przygnębienie.
  • Przeżywam stale smutek, przygnębienie i nie mogę uwolnić się od tych przeżyć.
  • Jestem stale smutny i nieszczęśliwy, że jest to nie do wytrzymania.

Pytanie 2

  • Nie przejmuję się zbytnio przyszłością.
  • Często martwię się o przyszłość.
  • Obawiam się, że w przyszłości nic dobrego mnie nie czeka.
  • Czuję , że przyszłość jest beznadziejna i nic tego nie zmieni.

Pytanie 3

  • Sądzę, że nie popełniam większych zaniedbań.
  • Sądzę, że czynię więcej zaniedbań niż inni.
  • Kiedy spoglądam na to, co robiłem, widzę mnóstwo błędów i zaniedbań.
  • Jestem zupełnie niewydolny i wszystko robię źle.

Pytanie 4

  • To co robię, sprawia mi przyjemność.
  • Nie cieszy mnie to, co robię.
  • Nic mi teraz nie daje prawdziwego zadowolenia.
  • Nie potrafię przeżywać zadowolenia i przyjemności; wszystko mnie nuży.

Pytanie 5

  • Nie czuje się winnym ani wobec siebie, ani wobec innych.
  • Dość często miewam wyrzuty sumienia.
  • Często czuję, że zawiniłem.
  • Stale czuję się winny.

Pytanie 6

  • Sądzę, że nie zasługuję na karę.
  • Sądzę, że zasługuję na karę.
  • Spodziewam się ukarania.
  • Wiem, że jestem karany (lub ukarany).

Pytanie 7

  • Jestem z siebie zadowolony.
  • Nie jestem z siebie zadowolony.
  • Czuję do siebie niechęć.
  • Nienawidzę siebie.

Pytanie 8

  • Nie czuję się gorszy od innych ludzi.
  • Zarzucam sobie, że jestem nieudolny i popełniam błędy.
  • Stale potępiam siebie za popełnione błędy.
  • Winię siebie za wszelkie zło, które istnieje.

Pytanie 9

  • Nie myślę o odebraniu sobie życia.
  • Myślę o samobójstwie – ale nie mógłbym tego dokonać.
  • Pragnę odebrać sobie życie.
  • Popełnię samobójstwo, jak będzie odpowiednia sposobność.

Pytanie 10

  • Nie płaczę częściej niż zwykle.
  • Płaczę częściej niż dawniej.
  • Ciągle chce mi się płakać.
  • Chciałbym płakać, lecz nie jestem w stanie.

Pytanie 11

  • Nie jestem bardziej podenerwowany niż dawniej.
  • Jestem bardziej nerwowy i przykry niż dawniej.
  • Jestem stale zdenerwowany lub rozdrażniony.
  • Wszystko, co dawniej mnie drażniło, stało się obojętne.

Pytanie 12

  • Ludzie interesują mnie jak dawniej.
  • Interesuję się ludźmi mniej niż dawniej.
  • Utraciłem większość zainteresowań innymi ludźmi.
  • Utraciłem wszelkie zainteresowanie innymi ludźmi.

Pytanie 13

  • Decyzję podejmuję łatwo, tak jak dawniej.
  • Częściej niż kiedyś odwlekam podjęcie decyzji.
  • Mam dużo trudności z podjęciem decyzji.
  • Nie jestem w stanie podjąć żadnej decyzji.

Pytanie 14

  • Sądzę, że wyglądam nie gorzej niż dawniej.
  • Martwię się tym, ze wyglądam staro i nieatrakcyjnie.
  • Czuję, że wyglądam coraz gorzej.
  • Jestem przekonany, że wyglądam okropnie i odpychająco.

Pytanie 15

  • Mogę pracować jak dawniej.
  • Z trudem rozpoczynam każdą czynność.
  • Z wielkim wysiłkiem zmuszam się do zrobienia czegokolwiek.
  • Nie jestem w stanie nic zrobić.

Pytanie 16

  • Sypiam dobrze, jak zwykle.
  • Sypiam gorzej niż dawniej.
  • Rano budzę się 1-2 godziny za wcześnie i trudno jest mi ponownie usnąć.
  • Budzę się kilka godzin za wcześnie i nie mogę usnąć.

Pytanie 17

  • Nie męczę się bardziej niż dawniej.
  • Męczę się znacznie łatwiej niż poprzednio.
  • Męczę się wszystkim co robię.
  • Jestem zbyt zmęczony, aby cokolwiek robić.

Pytanie 18

  • Mam apetyt nie gorszy niż dawniej.
  • Mam trochę gorszy apetyt.
  • Apetyt mam wyraźnie gorszy.
  • Nie mam w ogóle apetytu.

Pytanie 19

  • Nie tracę na wadze ( w okresie ostatniego miesiąca).
  • Straciłem na wadze więcej niż 2 kg.
  • Straciłem na wadze więcej niż 4 kg.
  • Straciłem na wadze więcej niż 6 kg.

Jadam specjalnie mniej, aby stracić na wadze : A Tak, B Nie.

Pytanie 20

  • Nie martwię się o swoje zdrowie bardziej niż zawsze.
  • Martwię się swoimi dolegliwościami, mam rozstrój żołądka, zaparcie, bóle.
  • Stan mojego zdrowia bardzo mnie martwi, często o tym myślę.
  • Tak bardzo martwię się o swoje zdrowie, że nie mogę o niczym innym myśleć.

Pytanie 21

  • Moje zainteresowania seksualne nie uległy zmianom.
  • Jestem mniej zainteresowany sprawami płci (seksu).
  • Problemy płciowe wyraźnie mniej mnie interesują.
  • Utraciłem wszelkie zainteresowanie sprawami seksu.

Interpretacja wyników

Od 0 do 11  –  brak depresji

Prawdopodobnie to tymczasowe pogorszenie nastroju, spowodowane bieżącymi wydarzeniami w Twoim życiu. Jeśli przykre objawy będą utrzymywać się nadal, wykonaj test po 7 dniach i porównaj wyniki czy następuje pogorszenie czy poprawa.

Od 12 do 19  –  depresja łagodna

Wynik w tym przedziale wskazuje na potrzebę udania się do psychologa lub psychoterapeuty w celu dalszej diagnostyki. Łagodne objawy depresyjne leczone są psychoterapią, bez konieczności włączania farmakoterapii. Psycholog/psychoterapeuta w razie konieczności skieruje Cię do lekarza psychiatry lub lekarza rodzinnego.

Od 20 do 25  –  depresja umiarkowana

Punktacja w tym przedziale sugeruje podjęcie szybkich działań i kontakt z psychologiem/psychoterapeutą lub psychiatrą/lekarzem rodzinnym. Istnieje prawdopodobieństwo włączenia leczenia przeciwdepresyjnego przez psychiatrę lub lekarza rodzinnego. Ważne aby oprócz działań farmakologicznych rozpocząć psychoterapie. To warunkuje skuteczne leczenie depresji.

Od 26 do 63  –  depresja ciężka

Konieczne jest udanie się do lekarza psychiatry. To niebezpieczny stan dla zdrowia i życia, głównie gdy pojawiają się myśli samobójcze. Psychoterapia  jest bardziej intensywna. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie szpitalne aby nie dopuścić do zagrożenia życia.